Bir dağ çeşmesine yazdılar dedemin adını Ömrü gibi gürül gürül akıyor kurnaları Kuş uçmaz, kervan geçmezdi nicedir bu dağdan Yollara revan oldu göçü göze alanlar Ateşten bir gömlekti yıllar yılı giydiği Gitmek- kalmak arasında dirildi hep Rumeli
Kadın öfkeli kulaçlarla denizi dövmeye devam etti. Suyla böylesine dövüşen insanların, deniz dışında kanayan bir hikâyeleri muhakkak olurdu. “Denizin canını acıtacaksın!” dedi adam. “Acı mı?.. Acının canı cehenneme!.. Acı adil değil…” dedi kadın. Kadının cevap vermesi, sökülmeye başlamasıdır. Kadın sökülmeye başladığında, artık ne güneşi görürdü, ne denizi, ne martıları, ne de balıkları!.. Yumağına sarılacak bir insan bulamazsa, kendi söküğüne dolanır, zihni arapsaçı olurdu.
Bir gün onu dağ yamacındaki evinde bulurlar. Gene işinde gücündedir. Ya ineğini sağar, ya sütünü çalkalar... Köy muhtarının yamağı: "Seni, bizim makama istiyorlar!" der. Gül anne, bunun üzerine biraz düşünür. "Acaba bu ne iştir? Benim muhtarla bir alıp veremediğim bir şey yok ki!" Çocuklarını aklına getirir. Hepsi dağılıp gitmiş dört bir yana...
Ege Üniversitesi'ne bağlı Türk Dünyası Araştırmaları Enstitüsü Öğretim üyesi Yrd. Doç. Dr. Atıf Akgün, bugün Kırcaali'de bir konferans verdi. Bu etkinliğe katılan yerel şair, yazar ve aydınlar, "Türkiye'de Bulgaristan Türklerinin Edebiyatı üzerine yapılmış akademik çalışmaların tanıtımı" ve "Türkiye'deki Bulgaristan kökenli şair ve yazarlarımızın edebiyat faaliyetleri" konulu sunumlar dinlediler.
Bugün İstanbul Avcılar'da, Bulgaristan'doğumlu yazar Nihat Altınok'un 50.ci sanat yılı kutlandı. Ünlü yaratıcımızı bu jübilesinden dolayı kutlamak için gelenler arasında Ahmet Türkay, İsa Cebeci, Embiya Ulusoy, Nebiye Akbıyık, Halil Bal ve Mustafa Üstündağ gibi ünlü yazarlar da vardı.
Hem hayat öyle kolay değil. Her köşede bir tehlike... Bir kadın çeşitli evrelerden geçer. Matruşka bebeklerin en küçüğüyken erkekler kucaklarına alıp hoplatırlar onu. Çok sevilesidir. Sonra birden serpilip güzelleşir. Burada tehlike alarmları çalar.
Nehirler ne güzeldir! Engelleri aşa aşa diledikleri yerden giderler. Aka aka büyürler. Ve denize ulaşırlar bir gün. Evet, ben de bir nehirim belki. Çünkü çürütmedim hiç suyumu. Ömrümce akmak ve denize varmak isterim.